Το 1913, σε μια περίοδο βαθιάς προσωπικής και πνευματικής αναστάτωσης, ο Carl Jung βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα ερώτημα που έμελλε να γίνει κεντρικό για ολόκληρη την ψυχολογία του: «Ποιος είναι ο μύθος που ζω;»  Η ερώτηση αφορούσε κάτι βαθύτερο από την ιστορία που θα έλεγε για τη ζωή του. Ποιο ήταν το νόημα που συνέδεε τα διαφορετικά γεγονότα της; Ποια ιστορία εκτυλισσόταν μέσα από αυτά, πέρα από τις συνειδητές του προθέσεις; Πολλά χρόνια αργότερα, κοιτάζοντας πίσω, ο Jung θα έγραφε για τον «μύθο» της ζωής του, την εσωτερική ιστορία που διαφαίνεται όταν τα γεγονότα αρχίζουν να αποκτούν τη θέση τους ως μέρη ενός μεγαλύτερου συνόλου.

Αυτό είναι το σημείο εκκίνησης του προσωπικού μύθου: η ζωή έχει ήδη μια κατεύθυνση πριν εμείς μπορέσουμε να την καταλάβουμε.

Με διαφορετικά λόγια, το ίδιο ερώτημα εμφανίζεται συχνά και στην ψυχοθεραπεία. Οι άνθρωποι έρχονται για μια σχέση που προβληματίζει, μια απώλεια, ένα αδιέξοδο, ένα σύμπτωμα, μια αίσθηση ότι η ζωή τους έχει στενέψει. Κάπου πίσω από το άμεσο αίτημα βρίσκεται συχνά ένα μεγαλύτερο ερώτημα: ποια είναι η ζωή που μου αναλογεί; Τι προσπαθεί να πάρει μορφή μέσα από όλα αυτά;